That’s autism too

Oké… We naderen terug wereldautismedag…
Namelijk op 2 april is het zo ver…
En het zal raar klinken van een autist zelf, maar ik persoonlijk zit er niet zo heel erg op te wachten.
I don’t really care :$…
Maar aan de andere kant kan ik het wel begrijpen.
Hi hi, en zo heb ik het toch maar vermeld :p.
Ik geloof niet dat er heel wat mensen zijn die zich niet in de autistische community bewegen die beseffen hoe er gespeculeerd worden over hoe een Bill Gates, Mark Zuckerberg en vele anderen, succesvolle, al dan niet levende personen autistisch zouden zijn.
Over de doden vind ik het eigenlijk altijd prachtig! Er worden mensen dagelijks misgediagnostiseerd die rechtstreeks voor de psychiater zitten, laat staan dat ze een eensluidende diagnose kunnen stellen over dode personen ;).
En ja, ook ik heb mij daar al schuldig aan gemaakt. Zo zat ik een tijd geleden een documentaire over Linux te bekijken en daar kwam Linus Torvalds aan het woord, en ik dacht meteen wanneer hij aan het praten was: “Dat is zooo autistisch!”
Toch was ik onlangs met een autistische vrouw aan het babbelen die toevallig in Sillicon Valley werkt, en die topic kwam naar boven en haar veelbetekennd antwoord was: “We know how much is being speculated about the amount of autistic people in Sillicon Valley, but we actually don’t care… Till we break down and end up by a psychiatrist that is”.
En eigenlijk is het toch vaak zo?
Als gewoon persoon beland je toch zelden op de bank van één of andere psychiater wanneer je je uitstekend in je vel voelt, toch? Allé, een psychiater kost 70 euro waarvan je er zo’n 20 euro verliest (in België), dat ga je toch niet aan de bomen hangen zeker?
Je gaat toch best ook niet naar de huisarts wanneer je volkomen gezond bent?

Vaak lijkt het net of autisme wordt als uitsluitend beperkend gezien, of als uitsluitend superieur; NT’ers met een hoek af, zoals iemand het ooit noemde.
Temple Grandin, een heel bekende autistische professor zei ooit dat moest door één of ander mirakel autisme zijn uitgeroeid dat de NT (neuro-typicals, de autistische term voor zij die niet autistisch zijn) nog altijd in één of andere grot zou vertoeven, zittend voor het vuur.
Maar terecht erkent Grandin dat het vaak door begrip van de NT-wereld kwam dat ze zo ver is geraakt. Ook haar boek “Thinking in pictures” heeft ze aan haar moeder opgedragen, die een heel erg grote constante in haar leven is geweest.
Maar onlangs las ik ook dat ze heel wat brieven krijgt van autistische personen hoe ze hen inspireert om verder te vechten, en daar ben ik wel echt blij om.
Ook ik merk dat ik nergens zou zijn zonder NT’s die constant achter mij staan.
Ik kan je niet vertellen hoe vaak ik overstuur was tijdens mijn eindwerk en hoe mijn begeleidster en mijn moeder met engelengeduld voor mij klaarstonden.
Newton zei ooit dat de kwestie dat hij zo groot geworden is, hij te danken had aan het feit dat hij op reuzen stond. En terwijl mijn leven en kennis op geen enkele manier zo spectaculair is en zal zijn als Newton, kan ook ik enkel beamen dat als ik iets bereik dat zelden alleen aan mezelf te danken heb.
Als ik eerlijk ben, moest ik bij mijn geboorte hebben kunnen kiezen, had ik waarschijnlijk wel gekozen voor een leven zonder autisme. Het leven is al moeilijk genoeg als je doodnormaal bent.

Wel, er komt over enkele maanden een nieuw boek uit, “Autipower” wordt het genoemd. Het wil de positieve kanten van autisme binnen het werkgebeuren gaan weerspiegelen. Daarom hebben ze ook de vraag uitgezonden naar bij voorkeur werkende autisten, die hun ervaringen hierover wilden vertellen. Daar heb ik me voor opgegeven.
In eerste instantie was ik zeer zwart-wit blij met zo’n boek. Ik ben zelf autistisch, ik werk, ik ben hogerschoold, jups, een nogal klein percentage, wat mij allerminst intelligenter of minder autistisch maakt dan lotgenoten die niet die specificaties hebben… Ik heb verschillende keren al gemerkt dat autisten die zich niet schamen voor hun autisme en het rechtstreeks bij een sollicitatie laten vallen, toch wel nog vaak naast de job grijpen.
Maar goed, het boek wordt door verschillende mensen binnen het spectrum een beetje met argwaan bekeken. Ze zien het namelijk op die manier: een beetje positief zijn is goed, maar te positief zijn is gevaarlijk, gevaarlijk omdat, zoals mijn psychiater ooit zei: Soms is autisme gewoon ronduit een beperking! Het is niet zoals je soms hoort een beetje autistisch, het zit in elke gen, en elke keer we zeer NT overkomen, is omdat we TONEELSPELEN. En als je ons lang en intens genoeg leert kennen, vallen we vaak door de mand.
Een meisje die op een podium staat en tweeduizend mensen toespreekt zonder enige vorm van zenuwen, maar geen gesprek kan voeren tegen één persoon zonder bijna een zenuwinzinking te krijgen, een meisje die beide armen heeft, de intellectuele capaciteit heeft om professor te worden, maar zich niet zelfstandig kan aankleden, een lerares die dagelijks haar kinderen de elementaire zaken van wiskunde leert, maar het verschil tussen dag en nacht niet kan aanvoelen, of een vrouw die vloeiend meerdere talen spreekt, tot Turks aan toe, maar de helft van de keren naast de clue van een gesprek grijpt, omdat ze de ambiguë woorspelingen er niet uit kan halen…
Jups, dat is ook autisme.

De kracht van 233 regels

chronometerDe kracht ligt hem vaak in het ongeschrevene.
Elke creatieve schrijver weet dat schrappen ook schrijven is, of althans zullen verschillende editoren hen dat wel al verteld hebben.
Het is belangrijk om niet alles te vertellen, en ook zaken over te laten aan de fantasie van de lezer. Het zo befaamde gezegde: “Tussen de regels lezen”. Soms een beangstigend begrip voor een schrijver omdat je op die manier een stuk van de controle uit handen moet geven.

Anders is het uiteraard voor het schrijven van code. Als er één ding is dat een computer niet kan doen, is het tussen de regels lezen.
Ik herinner me dat vroeger steeds gehamerd werd om de resources zo klein mogelijk te maken. Toen hadden we geen 4 GB RAM of een harde schijf van 1 Terrabyte. Soms moesten we het doen met enkele KB. Het was dan ook enorm belangrijk om heel erg efficiënt met het geheugen om te gaan.
De tijden zijn veranderd, en tegenwoordig liggen de grenzen van geheugen toch een stuk hoger, waardoor het zoeken naar mogelijkheden om het gebruik van geheugen van een applicatie iets minder dringend maakt.
Toch blijft het belangrijk. Want hoe ver we ook zijn gevorderd sinds de beginjaren, geheugen blijft nog steeds eindig.

Dat Linux veel beter met geheugen omspringt dan een Windows-systeem is een algemeen begrip. Toch kan ook binnen Linux het soms een moeilijk thema zijn. Zeker bij parallelle verwerking waar enorm veel rekencapaciteit van je processor wordt gebruikt, kun je ook binnen een Linux-systeem soms zin hebben heel je systeem het raam uit te kieperen. (Dat doe je natuurlijk niet, want dat zou verschrikkelijk duur worden).

Kernel patch stukje codeAnyway er is een nieuwe kernelpatch op de markt die volgens Linux Magazine geïntegreerd verscheept wordt met de Linux kernel 2.6.38.
De patch bestaat maar uit 233 regels, maar de gevolgen blijken spectaculair te zijn. De regels komen van Mike Galbraith, al bestond het idee al langer en zou die oorspronkelijk door Linus Torvalds geponeerd zijn geweest.
Het idee bestaat erin om de processorkracht over verschillende virtuele terminals te verdelen zodat geen enkele terminal meer alle kracht van de processor naar zich toe kan trekken, waardoor je systeem bij rekenintensieve opdrachten toch een stuk trager functioneert. Door deze patch en het feit dat geen enkele opdracht meer het grootste gedeelte van de rekencapaciteit van de processor naar zich toe kan trekken, versnelt je systeem danig;
Volgens tests door Galbraith blijkt dat de patch de maximumvertraging met een factor tien verkleint, en dat zelfs de gemiddelde vertraging 60 keer lager ligt dan voor de patch.
Linus Torvalds zou zelf ook tests uitgevoerd hebben die op zijn zachtst gezegd toch imponerend zijn. Zo heeft hij de kernel met 64 parallelle make-jobs gecompileerd, en ondertussen kon hij nog zonder problemen surfen op het internet en zijn e-mail lezen.
Verder zou het ook webpagina’s een stuk sneller laden, aldus Linus.
En de code bestaat maar uit 233 regels wat dus erg indrukwekkend is.

bronnen: Linux Magazine
Phoronix
Linux kernel mailinglist

Het Uur van de waarheid!

Ubuntu logoJups het uur van de waarheid komt steeds dichterbij.

Zo’n twee weken geleden, heb ik mijn moeder kunnen overhalen Ubuntu een kans te geven, op haar toch ietwat ouder systeem.

Nu moet je weten dat mijn moeder niet erg goed op de hoogte is van computers. Er was dan ook een vreselijke angst om over te stappen, want ja, een Linux-distributie wordt toch nog altijd gezien als moeilijker dan een Windoze systeem.

Guido SocherToch moet ik ook onwillekeurig denken aan een artikel dat Guido Socher ooit schreef voor Linuxfocus zo’n tien jaar geleden met de veelbetekende titel: “Linux op de dekstop: een computer voor mams“.

Nu, als hoger geschoolde informaticus, iemand van de eerste generatie zeg maar die er echt mee opgegroeid is en een beperkt empathisch vermogen is het soms toch moeilijk je in een situatie te verplaatsen waar personal computers niet echt een hoofdmoot van het leven uitmaken.

De hoofdproblemen die ze na de migratie ervoer hadden vooral te maken met de ietwat andere benaming van programma’s en het feit dat niet al haar courante programma’s een icoon op haar bureaublad hadden. Het snelheidsvoordeel had ze wel al intens ervaren.
Verder soms de iets teveel mogelijkheden… Zo is op Ubuntu de standaard chatclient empathy… Maar in tegenstelling tot live messenger is empathy niet enkel een msn-chatclient. Ze verdwaalde dan ook in eerste instantie ietwat in de verschillende mogelijkheden… Uiteindelijk heeft ze het wel helemaal zelf opgelost.

Uiteraard zal een migratie altijd een zekere aanpassing van je vergen, maar dat komt vooral door het feit dat we zeer microsoft georriënteerd denken. Persoonlijk na meer dan een decennium met Linux te werken, vind ik Linux b.v. een stuk logischer.

Dus vandaag heb ik haar systeem wat getweakt… Ik heb al haar courante programma’s op haar desktop geplaatst en er toegankelijke namen aan gegeven. Verder heb ik ook teamview geïnstalleerd. De klikhandeling heb ik ingesteld zodat er nooit moet gedubbelklikt moet worden.

Ik heb ook op de andere logische platformen de  rechten veralgemeend zodat er niet steeds naar een paswoord wordt gevraagd bij het mounten van het volume, heb haar sudo-rechten gegeven, zodat ze eventueel zelf een programma kan installeren als dat nodig is.

Verder bleek er nog een probleem te zijn met het geluid dat ik wel had opgelost in mijn eigen omgeving maar niet had uitgebreid naar alle gebruikers. :$

Dus ja, nu wordt het afwachten wat haar ervaringen zijn met het systeem. Als ik namelijk mijn moeder van de voordelen van de migratie kan overtuigen, denk ik dat iedereen overtuigd kan worden.