Een computer voor mams: een stand van zaken

Mijn eerste post die ik hier begonnen ben, ging over dat ik op de computer van mijn moeder Ubuntu heb geplaatst.

Ik heb inmiddels al een tijdje terug Lubuntu op haar computer geĆÆnstalleerd, omdat ik toch merkte dat hoe meer updates er kwamen van Ubuntu, hoe zwaarder het werd, en toch te zwaar werd voor haar computer. Lubuntu doet het echter uitstekend, zelfs tot de laatste versie, al heb ik haar gevraagd niet zelf updates uit te voeren.

Alles werkt uitstekend. Zelfs de printer die ik enkele maanden geleden heb aangesloten op haar wifi heeft bijzonder weinig problemen opgeleverd… Al heb ik hem dan uiteraard wel zelf aan Cups moeten toevoegen, maar zo moeilijk is dat allemaal niet.

Verder kan ze er alles mee wat ze wilde kunnen: surfen, haar e-mail lezen, wat tekstverwerking, afdrukken… Zoveel moet dat niet zijn voor een vrouw die liever haar neus in een papieren boek begraaft dan achter een scherm.

Dus Windoze is voor haar niet meer nodig… Mits de juiste begeleiding denk ik dat we veel oudere en onervaren mensen de liefde van een Linux-systeem zouden kunnen laten proeven. Het vergt wat aanpassen, omdat sommige dingen toch anders gaan, maar ik raad iedereen Ubuntu, Kubuntu en voor oudere systemen Lubuntu zeker aan, zelfs voor mensen die geen achtergrond hebben in de informatica.

Verder, daar ik het zelf belangrijk vind bij te blijven, heb ik een hoofdsysteem met Kubuntu en draai ik Windoze 7, Windoze 8, Windoze Server 2008 als virtuele systemen.

Wel, voor de rest, veel succes mams! šŸ˜‰

Waarom ik een Christen ben

Het lijkt de dag van vandaag uit de tijd om nog vast te houden aan wat iemand zou gezegd hebben bijna 2000 jaar geleden. Toch doen we het met miljoenen. Waarom doen we het?
Ik moet daarom eerst en vooral vertellen dat ik mij bewust geen tijd herinner van dat ik niet gelovig was. Ik kan dan ook geen bekeringsverhaal vertellen waarin ik tot het inzicht kwam dat Jehovah bestond en dat Jezus zijn zoon was.
Al als kind bad ik tot God, terwijl ik geen vruchtbaar leven leidde. Als tiener ben ik betrokken geweest bij jeugdbendes, drugs, alcohol, seks. Er is zelfs een dag geweest toen ik zowat elf was en niet langer bleek te kunnen stoppen met roken dat ik God zei dat ik niet meer zou bidden, omdat ik me te onwaardig voelde. Ik geloof dat ik dat enkele weken heb volgehouden, al kan het ook enkele dagen zijn geweest, want als kind lijkt de tijd nu eenmaal trager te gaan.

Mijn bewuste bekering

Mijn bewuste bekering ervaar ik als de periode rond mijn vijfentwintigste, toen er Jehovah’s getuigen bij mijn moeder, die uitgesloten was, kwamen om met haar te spreken, zoals gebruikelijk is om elk jaar met uitgesloten te gaan praten, maar wat feitelijk niet gebeurt. Bij mijn moeder hadden we twintig jaar geen Jehovah’s getuigen gezien. Per toeval kwamen ze rond diezelfde tijd aan de deur en nam ik enkele tijdschriften, waarna ik in contact kwam met een Jehovah’s Getuige uit mijn geboortestreek en nogal wijfelend een studie aannam, wat uiteindelijk resulteerde in mijn doop als Jehovah’s getuige.

Mijn studie beperkte zich niet tot het wekelijkse uurtje bijbelstudie met mijn bijbelstudieleider in zijn huis, maar ik begon heel veel thuis te studeren. Ook over wetenschappelijke thema’s ging ik verder zoals de big bang theorie, de evolutietheorie, bijbelse thema’s, met name die rond Christus, en begon ik dagelijks de bijbel te lezen.

Ik ben iemand die van nature niet veel moraal kent. Ik ervoer, en ervaar, dat mijn leven beter is als Christen, ik ervaar mezelf ook als “beter” mens, waarmee ik zeker niet wil zeggen dat mensen enkel door het christendom een vruchtbaar leven kunnen leiden. Ik ken heel wat mensen die een leven leiden die ik benijd en die volkomen zonder geloof leven. Al moet ik wel zeggen dat de mensen die echt in helemaal niets geloven dun bezaaid zijn in mijn vriendenkring. Verder heb ik ook nooit mijn ogen gesloten voor de misstanden die onder verschillende christelijke groeperingen en individuele christenen bestaan.

Waarom ik geen Jehovah’s getuige meer kan zijn

Ik heb geprobeerd onder het mom van het goede, na een lange tijd terug te keren tot de Christelijke gemeente van Jehovah’s getuigen, maar helaas door het slechte dat ik al sinds mijn kindertijd ervaar kan ik het niet opbrengen om verder lid van deze organisatie te blijven.
Volgens mij moet het christendom in je leven een verrijking zijn, voor jezelf, maar ook voor anderen. En onvermijdbaar komen we op die manier bij de uitsluitingsregel die binnen vele kleine groeperingen gehanteerd worden, uit. Volgens mij berust dit op een verkeerde interpretatie van 1 KorinthiĆ«rs 5 en 2 Johannes 10,11. In de meeste vertalingen zul je in 2 Johannes 10 niet zien staan wat er in de Nieuwe Wereldvertaling staat: “Als iemand tot u komt en deze leer niet brengt, ontvangt hem nimmer in uw huis en richt ook geen groet tot hem”, volgens mij is dit een verkeerde aanname, van wat er oorspronkelijk staat en wat ook uit een voetnoot valt op te maken: “en zegt hem niet zich te blijven verheugen”, dat was in de eerste eeuw een standaardgroet, die veel meer inhield dan wat wij vandaag de dag onder groeten beschouwen.

Dit gezegd zijnde, vind ik dat het verbreken van familiebanden, het verdriet dat dit teweegbrengt, niet enkel bij de uitgeslotenen, maar ook bij de Jehovah’s getuigen zelf die deze regel hoog willen houden, nooit de wil van God kan zijn. Iedereen heeft een vrije wil gekregen, en dan moeten we ook die vrije wil respecteren, en terwijl we de “zonde kunnen haten”, moeten we niettemin de persoon liefhebben. God is Liefde zegt 1 Johannes 4:8, en dat standpunt draag ik als Christen heel hoog in het vaandel.

Er zijn natuurlijk nog meerdere aspecten waarom ik geen Jehovah’s Getuige meer kan zijn. Ikzelf heb het Besturend Lichaam nooit als een autoriteit in mijn leven beschouwd. Toch wordt dat van Jehovah’s getuigen verwacht. De inzichten in de Wachttoren moeten beschouwd worden als van God afkomstig. Dit vind ik in felle tegenspraak met de bijbel waarin gezegd wordt dat er niets aan de schriftrol mag worden toegevoegd.

Mijn geloof nu

In de jaren dat ik Jehovah’s getuige was, en ook sinds ik er weg ben, evolueerde mijn geloof. Ik had in het begin een kinderlijk geloof en ik meen dat dat geloof steeds volwassener is geworden. Mijn breuk met de Jehovah’s getuigen was dan ook onvermijdelijk; mijn geloof ging een andere kant uit dan het streng dogmatische binnen de Jehovah’s getuigen.
Filosofisch gezien ben ik een postmodernist. Ik geloof dus niet dat de waarheid die ik als waarheid bezie de absolute waarheid is. Ik denk ook niet dat Christus dat bedoelde wanneer hij sprak over de eensgezindheid die bij Christenen moest heersen. Ik denk dan ook dat begrippen van de individuele christenen besproken moeten kunnen worden, zonder dat iemand daarvoor in waarde moet inboeten. Iedereen heeft recht op zijn begrip en op zijn waarheid. Dat wil daarom niet zeggen dat we alles zomaar moeten accepteren, of dat we anderen niet langer kunnen onderwijzen. Want ik herken wel dat sommige begrippen problematisch zijn, precies door een partiƫle kennis van bepaalde zaken, zoals in de geschiedenis.

Ook zie ik de bijbel niet langer als een verzameling boeken die bijna letterlijk door God aan de mens is overgedragen. Ik geloof dat de boeken in de bijbel Gods goedkeuring genieten, omdat ze ons een genoeg brede kijk op hem en zijn gedachten geven. Maar ze blijven door mensen geschreven.
Een veel gehoorde schriftplaats bij JG en anderen om aan te duiden dat de bijbel geĆÆnspireerd is (letterlijk beademd is) door God is 2 TimotheĆ¼s 3:16… Maar opnieuw is dat volgens mij een anachronistische zienswijze van dit vers. Toen Paulus dit namelijk neerschreef bestond de bijbel zoals wij die kennen nog niet. De Septuaginta bestond uit meer boeken dan wij nu gebruiken en ook de boeken van het Nieuwe testament waren hier nog niet aan toegevoegd. Een eerste poging om een nieuw testament op te stellen zou pas in de tweede eeuw komen, en een definitief karakter hebben in de 4de eeuw.

Tot slot

Mijn belangrijkste punt is dat je geloof een verrijking moet zijn, zowel voor jezelf, maar ook voor de mensen uit je omgeving. Let erop dat toen Christus sprak over vervolging het leugens waren die over christenen zou verteld worden, en geen waarheid.

Dit wou ik nu even kwijt…