Pedofilie en de gedachtenpolitie

Martijn… Geen ouder die nog haar kind zo zal noemen. šŸ˜‰

Martijn is een Nederlandse organisatie die staat ter bevordering van kind-ouder relaties. Zo’n jaar geleden was er geen hond die kraaide naar deze organisatie, toch bestaat ze al heel lang. Inmiddels is er veel veranderd. Martijn haalde namelijk het nieuws wanneer ze door de rechtbank verboden werd, maar in beroep werd toegestaan. Martijn is nog nooit zo bekend geweest.

Op Facebook word ik tegenwoordig dagelijks om de oren geslagen met niet al te sympathieke reacties op de uitspraak van de rechtbank. Gaande van foto’s van de organisatoren, tot foto’s van schavotten waarop volgens de verspreiders pedofielen horen.

Een verschil tussen pedofilie en pedoseksualiteit

Pedofilie roept bij de meeste mensen een onderbuikgevoel op van walging. Van kinderen blijf je af, punt! En daar ben ik het volmondig mee eens. Kinderen hebben namelijk een geheel andere kijk op seksualiteit dan volwassenen. Daarom kan men nooit goedkeuren dat er een seksuele relatie bestaat tussen een kind en een volwassene, zelfs al zou het kind hierin een zekere toestemming hebben gegeven.

Toch is er een groot verschil tussen pedofilie en pedoseksualiteit. Pedofilie is volgens mij een geaardheid, waaraan je net zoveel kan doen als heterofilie en homofilie. Het debat gaat dan ook niet langer over of we pedoseksualiteit (het uitvoeren van de daad) moeten goedkeuren, maar of we de gedachten van mensen met een geaardheid aan banden moeten leggen. En gaan we daarin dan niet te ver?

Er zijn nu eenmaal mensen die kinderen seksueel aantrekkelijk vinden. En als mensen zonder deze geaardheid voelen we ons hier moeilijk bij. Maar is dat niet net hetzelfde bij andere geaardheden. Als een heteroseksueel denkt aan twee vrijende homoseksuelen, zal hij dan niet net zo’n gevoel van walging krijgen?

Een pedofiel is geen pedoseksueel… Net zoals een heteroseksueel ook niet automatisch een verkrachter is. Toch kan het volgens mij nefast zijn voor de persoon met een pedofiele geaardheid om hem niet te accepteren in zijn geaardheid, en hem te verplichten om alleen met zijn taboe verder te leven. FantasieĆ«n kun je niet verbannen en al zeker niet verbieden. De vraag blijft of het wenselijk is de fantasieĆ«n van een pedofiel te verbannen? Is het niet beter dat hij zijn fantasieĆ«n beleeft in zijn geest dan ze werkelijk uit te leven? Is het niet beter dat hij met iemand over zijn afwijkende geaardheid kan praten en de moeilijkheden die hij hierbij ervaart, dan dat hij zich uiteindelijk daadwerkelijk aan kinderen zou vergrijpen?

Het verschil tussen pedofilie en efebofilie

Volgens het DSM IV (een standaardwerk voor de psychiatrie) wordt pedofilie omschreven als de seksuele afwijking waarbij er sprake is van seksuele aantrekking van een volwassene voor pre-puberale jongens of meisjes, waarbij de volwassene minstens vijf jaar in leeftijd verschilt met de betrokkene.

Daarom wordt er vaak nog een onderscheid gemaakt tussen de seksuele aantrekking voor kinderen (pedofilie), en de seksuele aantrekking voor tieners (efebofilie). Vaak worden dezen over Ć©Ć©n kam geschoren en zien we dit beiden als pedofilie. Enkele jaren geleden werd b.v. een moeder van een tienermeisje veroordeeld omdat haar dochter zwanger was geraakt van een vijfentwintigjarige man. Ik denk dat de meeste tienermeisjes een oordeel kunnen vellen over wie ze leuk vinden en of ze klaar zijn voor seksuele betrekkingen, dus wil ik dit onderscheid hier handhaven, en spreek ik over pedofilie als de expliciete seksuele aantrekking van volwassen tot pre-puberale kinderen. Niet dat ik hier een standpunt inneem voor een relatie van een veertienjarige met een dertigjarige.

Martijn misschien een antwoord

Het is natuurlijk dat Martijn een zekere walging bij ons oproept. Van kinderen blijf je nu eenmaal af… Hoe kan iemand ook maar denken aan seksuele betrekkingen met kinderen? Toch blijkt dit meer het geval te zijn dan we denken; volgens een brochure tegen pedofilie zou in Nederlands zo’n 40 % van de meisjes ongewenste seksuele betrekkingen hebben gehad voor hun zestiende. Dat is veel, heel veel. Laten we dan ook aannemen dat niet elke persoon met een pedoseksuele geaardheid zijn geaardheid praktiseert dan komen we op heel veel mensen die zich seksueel aangetrokken voelen tot kinderen.

Ik denk dat een organisatie als Martijn voor deze mensen een zekere oplossing kan bieden. Hulp kan bieden om over hun seksualiteit met anderen te kunnen spreken.

Misschien kan Martijn dus een grotere maatschappelijk rol gaan spelen, dan we in eerste instantie zouden denken.

Controle op Martijn

Toch dienen we de organisatie Martijn niet uit het oog te verliezen. Het kan misschien een lijn zijn tussen pedofilie en pedoseksualiteit, maar we weten in feite niet hoe dun of hoe dik die lijn is.

Op geen enkel tijdstip mogen we toelaten dat een organisatie opeens een vergaarplaats wordt om de seksualiteit met kinderen te kunnen beleven.