“Als liefde wringt” dan maar eens geen leesrecensie, maar een schrijfrecensie

Twee jaar hebben we er nog aan gewerkt, ik en mijn redactrice Inanna (prachtige naam hé?), nog een proeflezer en een taalkundige verder die het goedkeurden en de puntjes op de i hebben gezet, werd vandaag mijn debuut gelanceerd: “Als liefde wringt”. Ik heb met dit (toen nog onherwerkte) boek in 2017 op de longlist gestaan van de literatuurprijs van Uitgeverij Het Punt, maar ik denk dat het in zijn huidige vorm wel de shortlist had kunnen halen.

De achterflap

Arnolds moeder sterft wanneer hij vijf jaar oud is. De start van zijn winter: een wegwerpkind gevangen in het systeem. Heen en weer geworpen tussen instellingen en momenten van vrijheid leeft Arnold in zijn gedwongen gevangenis. Alles is nep. Hij is nep.

Begin dertig klampt hij zich vast aan een luchtbel, werpt zich terug op het enige wat hij nog wel kan: voelen. Wordt dit zijn redding?

Flitscommentaar

Het is een intens persoonlijk verhaal geworden, misschien wel het meest persoonlijke dat ik ooit heb geschreven, ik probeer je in mijn hoofd te laten kijken, omdat ik wil begrepen worden, zowel in mijn vreugdes, maar vooral in mijn verdriet.

Het persbericht

PERSBERICHT

Als Liefde Wringt”: Zedelgemse man met autisme schrijft boek over botsingen met het systeem

Het kan grauw zijn, hard, zelfs ongemakkelijk bij momenten, maar het zal altijd eerlijk zijn.

Samuel Derous lanceert zijn eerste roman “Als Liefde Wringt” bij Uitgeverij Ambilicious Llp. op 21 mei a.s. Vanaf dan zal dit boek in alle (online) boekhandels te koop zijn.

“Als Liefde Wringt” is het grauwe relaas van Arnold die op jonge leeftijd zijn moeder verliest en zonder pardon in het systeem wordt gegooid. Dit is de start van zijn winter: een wegwerpkind zonder uitwegen. Heen en weer geworpen tussen instelling en vrijheid probeert Arnold wanhopig dromen waar te maken. Maar alles is nep. Hij is nep.

Als jonge volwassene klampt hij zich vast aan een laatste luchtbel, maar ook die dreigt te knappen, en Arnold werpt zich terug op het enige wat hij nog wel kan: voelen. Is redding nog mogelijk?

Dit boek is zowel een ode als een aanklacht. Een ode aan moeders die het gevecht voor hun kind niet uit de weg gaan. Een ode aan vriendschap die alle rationaliteit te boven gaat. Een ode aan de liefde die zo vaak veel te snel wegsterft.

Maar het is ook een aanklacht. Een aanklacht tegen een systeem die ongebreideld wreed kan zijn voor mensen die net dat beetje anders zijn.

Moederdag was de aanleiding voor “Als liefde wringt” van Samuel Derous. Samuel Derous wilde vooral aan zijn eigen moeder duidelijk maken hoeveel ze in zijn leven heeft betekend, maar ook hoe mensen er door zijn autisme uit kunnen zien, waardoor ze hem vaak bang kunnen maken, of hem de vraag kunnen ontlokken: “Ben je boos?” Hoe zou dat geculmineerd zijn als hij niet de bescherming van een liefhebbende moeder had gehad? Samuel Derous neemt dan ook geen blad voor de mond.

Hij beschrijft dat op een ware Gunilla Gerland manier, die in haar boek “Een echt mens” verzuchtte hoe wanhopig ze wilde een echt mens zijn, geen namaakmens. Niet dat Samuel zich zo ernstig een namaakmens voelt of voelde, maar wat voor iemand zonder autisme heel natuurlijk gaat, vergt voor iemand met autisme juist tal van scenario’s, die uitgespeeld lijken te moeten worden en die bijzonder veel energie opslokken.

Maar “Als Liefde Wringt” is meer dan een boek over iemand met autisme… Het is vooral een boek over een mens die probeert te overleven in een systeem die hem graag had uitgespuugd. Een boek over een mens die niet lijdzaam wilt toezien hoe anderen over zijn leven beslissen. Een boek over menselijkheid. En natuurlijk ook over de liefde.

Webshop: https://www.ambilicious.nl/winkel/index.php?route=product/product&path=64&product_id=278

Mediacontact

Samuel Derous

Auteur “Als Liefde Wringt”

Telefoon: 0460941785

E-mail: samuel.derous@scarlet.be

Uitgeverij:

Ambilicious llp.

Telefoon: +31611208323

E-mail: ambi@ambilicious.nl

Boektrailer

Oscar night rant

Het hoogtepunt van het filmjaar wordt elk jaar afgesloten in februari met de uitreiking van de Academy Awards. Ook ik zit er elk jaar terug  voor klaar, en ja, op een vreemde manier heb ik er een haat-liefde verhouding mee.

Want is het eigenlijk niet een beetje schijnheilig? Te prevelen hoe het om de kunst gaat wanneer je miljoenen opstrijkt? Sinds enkele jaren is in België de uitzendrechten in handen van telenet, dus wie zich geen telenet kan veroorloven is vaak genoodzaakt zich naar de illegale streams te begeven die systematisch door ABC uit de lucht worden gehaald omdat ze de rechten schenden… Onnozel natuurlijk want The Oscars worden niet verkocht op DVD, dus de enige mogelijkheid in sommige landen is juist de illegale streams, die heus niet zullen bekeken worden door mensen die via de kabel de uitzending kunnen bekijken.

Heel mooi was de toespraak van de persoon die de Oscar voor beste korte documentaire uitdeelde. Hij stelde dat hij hield van dit onderdeel omdat het juist deze mensen zijn die niet rijk naar huis gaan..

Er is geen industrie die zichzelf zo vaak in de bloemetjes zet als de filmindustrie. En met een zelfgenoegzame stem pleit onze goede vriend Leo dat we op onze planeet moeten letten, voor al die mensen die niet zo gezegend zijn en natuurlijk voor de kinderen van onze kinderen… Een mooie toespraak, was het niet dat dit denkbeeld onze Leo zo’n twintig miljoen heeft opgebracht… Hoezo gaat het om een stem uit te brengen? Hoezo gaat het om de kunst?

Dan klagen ze massaal over futiele zaken zoals discriminatie tijdens de oscars… Er zijn namelijk te weinig zwarten genomineerd (laten we trouwens wel wezen, er zijn genoeg mensen genomineerd die duidelijk door hun accent vreemde roots tentoonspreiden)… Kom nou, laten we het even hebben over discriminatie… Die vrouw die beboet wordt omdat ze een heuveltje bouwt aan haar voordeur zodat ze met haar rolstoel naar binnen kan, want dat mag je niet zomaar bouwen, onze Bart De Wever die pleit dat de sociale zekerheid de enige plaats is waar nog geld te rapen valt, of die jongens die in Rusland in elkaar geslagen worden simpelweg omdat ze met iemand van hetzelfde geslacht hand in hand willen lopen, of de vele oorlogsslachtoffers die hopen dat ze ooit ouder zullen worden dan zestien jaar, of hopen gewoon een basisopleiding te krijgen zodat ze kunnen lezen en schrijven, geen bloemen of oscarbeeldjes echter voor deze inviduen… Willen we het hebben over problemen? Jullie weten niet wat problemen zijn met jullie succes, gespijsde bankrekening, mooie vrouwen en mooie kinderen… Ga eens de hotels en de restaurants af in jullie wijken in Hollywood, want daar werken degenen die het een stuk minder fortuinlijk hebben dan jullie, die dromen van roem maar waarschijnlijk nooit veel meer zullen voorstellen dan een naamloze figurant achter in het publiek, zoals Stef Bos ooit zong… Is het een gebrek aan talent? Neen, volgens mij eerder een gebrek aan geluk en een gebrek aan een stevige achterban.

Ach, het is leuk om naar te kijken, maar laten we er alsjeblieft nooit meer van maken dan wat het is, enerzijds het feit dat het geen rocket science is, anderzijds dat het meer rond geld dan om kunst draait.

Over tot de orde van de dag maar weer.

Woorden

Ik heb iets met woorden. Ik weet niet wat, maar woorden spelen een essentiële rol in mijn leven. Ik ben het dan ook absoluut niet eens met het spreekwoord: “Een beeld zegt meer dan duizend woorden”. Daarom zou ik durven zeggen dat het beeld goed in elkaar steekt, en dat de meer dan duizend woorden weinig voorstellen. Want waarom zouden lezers vaak het boek dan de verfilming mooi vinden? Vorm en stijl zullen er in ieder geval wel een deel in meespelen, denk ik.
Eigenlijk weet ik het dus gewoon niet. :$
Maar zelf heb ik dat ook hoor. Meestal zal ik het boek over de film prefereren, terwijl ik een enorme liefhebber van film ben.

Ik denk dan ook dat mijn belangrijkste bezigheid in het leven “lezen” is. Moest er een beroep “lezen” bestaan, was ik een geldelijk rijk mens geweest.
En woorden zijn zelfs zo intens belangrijk dat ik soms moeite heb als iemand een bepaald woord gebruikt. Marek van der Jagt gebruikt b.v. op een gegeven moment in zijn boek “De geschiedenis van mijn kaalheid” voor een scène waarin er seks wordt bedreven het woord “onderbroek”, in één zin gebruikt hij het zelfs geloof ik vier keer! (Als hij dan trouwens ook nog afkomt met “onderbroek met beesten”, dan is elke honger van mij snel voorbij :p) Ik heb dus een hekel aan dat woord, ik vind het verschrikkelijk klinken! Voor de rest wel een goed boek hoor, maar ik moet bekennen dat ik van Grunbergs stijl houd die in in dit boek toch echt wel duidelijk aanwezig is.
En nu net las ik het gedicht “In Antwerpen” van Johanna Geels. En verschillende malen gebruikt ze in dit gedicht het woord “hoedje”. Wat een verschrikkelijk woord! Eerst en vooral hou ik al niet van verkleinwoorden, ze minimaliseren te veel vind ik. Verder denk ik dat het verwantschap met de klank van “goed” te dichtbij is. Terwijl ik het woord “goed” wel kan uitstaan, vind ik het woord inhoudelijk veel te abstract. Wat is “goed”? Van Ostaijen was niet “goed” tijdens zijn leven, en nu mag je het niet meer “niet goed” meer vinden. Waarom doet iedereen toch altijd zo moeilijk????
En verder hou ik niet zo van de letter “h”… Wat stelt die letter nu voor? “H”, op papier lijkt hij nog mooi geschreven, maar als klank, hoeveel meerwaarde biedt hij? Al moet ik dan wel weer zeggen dat in handschrift de letter h wel één van de mooiste letters is. Dus ik wil je echt niet kwijt h…
Verder moet ik bekennen dat ik niet erg onder de indruk ben van de poëzie van Johanna Geels. Te veel woorden die er niet horen, die botsen met elkaar of al te vaak gewoon te weinig zeggen. Haar gedichten lijken wel gigantische veldslagen… Al kan ik wel begrijpen waarom anderen ze graag lezen…

ps. Trouwens de titel “In Antwerpen”, wat is dat nu voor een titel????